Sanitasie en Kulturele Oortuigings: Die Indiese Dilemma

TL;DR: Indië het toilette op skaal gebou, en elke distrik het sy teiken van oop ontlastingvrye ontlasting teen die fiskale jaar 2024 bereik, maar omtrent een uit elke vier landelike huishoudings het steeds nie 'n toilet nie. Die gaping is nie net infrastruktuur nie: toilette sonder water, krag of rioolverbindings raak buite gebruik, en kaste- en godsdienstige oortuigings wat latrines as ritueel onrein beskou, hou oop ontlasting lewendig. Blywende verandering benodig bewustheidsveldtogte, 'n einde aan handmatige aasopruiming en lae-onderhoud opsies soos bio-toilette.

Sanitasie is 'n noodsaaklike deel van die menslike alledaagse lewe.

Ons moet ons liggaamlike wassings as 'n roetine, fisiologiese prosesse uitvoer om die afvalstowwe uit ons liggame te verwyder.

Urine en ontlasting is die eindprodukte van ons metabolisme.

Dit is egter ook baie belangrik om hierdie liggaamsafval behoorlik te ontslae te raak van beide estetiese en gesondheidsredes.

Behoorlike wegdoening van ontlasting en urine verseker 'n skoon, reuklose omgewing, asook voorkom siektes as gevolg van mikrobes, soos fekale koliforme bakterieë.

Onbehoorlike verwydering van afval, aan die ander kant, sal 'n skadelike reuk veroorsaak en 'n teelaarde vir siektes wees.

Daarom is dit belangrik om behoorlike sanitasiegeriewe vir almal te hê.

Ongelukkig is die waarheid glad nie soos die ideaal behoort te wees nie. Sanitasie in Indië is in 'n haglike toestand.

Volgens die 2021 Nasionale Gesinsgesondheidsopname (NFHS-5) het byna 28% van landelike huishoudings in Indië steeds nie toegang tot enige vorm van toilet nie, wat miljoene dwing om oop ontlasting te beoefen. Die Wêreldbank skat dat swak sanitasie Indië jaarliks ​​sowat $53.8 miljard kos, wat gesondheid, produktiwiteit en ekonomiese groei beïnvloed.

Nie almal is 'bevoorreg' genoeg om toiletgeriewe by die huis te hê nie.

Trouens, 'n studie van sanitasie in Indië, wat 'n bevolking van ongeveer 1.46 miljard het, het bevind dat 70% van landelike huishoudings nie 'n toilet of latrine het nie.

Onlangse data dui op beduidende vordering in Indië se sanitasiepogings, maar uitdagings duur voort.

Vanaf die fiskale jaar 2024 het alle distrikte in Indië hul Oop Ontlastingvrye (ODF) teikens bereik, wat 'n aansienlike verbetering in sanitasiedekking sedert 2016 aandui ( Statista, 2024 ).

Ten spyte van hierdie vooruitgang het ongeveer een uit elke vier landelike huishoudings steeds nie toegang tot toilette nie, wat die voortdurende sanitasie-uitdagings beklemtoon ( Data vir Indië, 2024 ).

Nou, soos gesondheidsorg, is sanitêre toiletgeriewe 'n noodsaaklikheid en nie 'n voorreg nie.

Waarom word so baie mense in Indië daarvan ontneem?

In watter mate kan ons administratiewe onbevoegdheid blameer?

Is daar nog 'n faktor hier aan die spel, soos byvoorbeeld kulturele oortuigings wat verband hou met sanitasie?

Dit word gemanifesteer in die mislukking van regeringskemas soos die Nirmal Bharat Abhiyan en die Swacch Bharat-skema.

Beide hierdie veldtogte het baie puttoilette in landelike gebiede gebou, maar daar is twee probleme met sanitasie in Indië:

1. Dit is nutteloos om enige aantal toilette te bou as hulle nie volhoubaar is nie – dit wil sê, hulle het nie lopende water, elektrisiteit en rioolpype vir behoorlike afvalverwydering nie. Biotoilette is 'n beter oplossing in hierdie geval.
2. Die verantwoordelikheid eindig nie by die bou van toilette nie, maar ook by die verhoog van bewustheid onder die plaaslike bevolking met betrekking tot die gebruik daarvan.

Kom ons bespreek die tweede punt in detail.

Die kwessie van sanitasie in Indië is nie net een van gesondheid of omgewing nie, maar ook 'n sosiale kwessie.

Daar is godsdienstige en kaste-oortuigings, veral in Indië, rakende liggaamlike wassings en die hantering van urine en ontlasting.

Dit vra vir 'n kort bespreking van wat hierdie oortuigings is, waarom hulle problematies kan wees, en waarom hulle mense, veral landelike mense, kan verhinder om behoorlike sanitêre praktyke te volg.

Indië se Nasionale Gesinsgesondheidsopname van 2005 het bevind dat slegs ongeveer 'n vyfde van Indiese landelike huishoudings wat nie openlik ontlas nie, puttoilette gebruik.

In 'n 2024-opname deur die Ministerie van Jal Shakti, terwyl 85% van landelike huishoudings nou toegang tot toilette het, bly gedragsweerstand 'n beduidende uitdaging, veral onder ouer geslagte wat tradisioneel oop ontlasting beoefen het. Die studie beklemtoon dat sosiale stigma rondom die hantering van afval en latrines in huise steeds baie gesinne afskrik om dit te gebruik ten spyte van die beskikbaarheid van infrastruktuur.

Studies in onlangse jare het die volgende aan die lig gebring oor kaste- en godsdienstige vergelykings in landelike gebiede met betrekking tot sanitasie in Indië:

1. Bekostigbare latrines, wat in ander lande gebruik word, word in Indië as fisies onrein en ritueel besoedelend beskou. Die voortgesette praktyk van onaantasbaarheid in dorpe beteken ook dat hoër kastes nie die taak sal dra om puttoilette leeg te maak nie, en Dalits, wat histories verwag is om handmatige aasdiere te wees, emansipeer hulself en weier om ander mense se gemors skoon te maak – letterlik.
2. Oop ontlasting, in landelike gebiede waar dit wyd beoefen word, is nie net sosiaal aanvaarbaar nie, maar word gesien as 'n heilsame aktiwiteit wat met gesondheid, krag en manlikheid geassosieer word.
3. Sommige mense beskou latrines en toilette as 'ritueel onrein', ongeag hoe skoon hulle gehou word. Sosioloog RS Khare verduidelik dat die woorde 'vuil' en 'skoon' ritualistiese konnotasies het.
4.  Afgesien van fisiese dinge. Daar is dinge wat beide ritueel besoedelend en fisies onrein is, sommige ritueel besoedelend maar fisies onrein, en sommige ritueel nie besoedelend nie, maar fisies onrein. Hindoes wat puttoilette besit, sien hulle as skandelike voorwerpe.
5. Afkeer van latrines het te doen met die handhawing van die 'suiwerheid' van die huis. Wanneer mense oop ontlasting regverdig, sê hulle dat dit goed is om ver van die huis af te gaan om te ontlas - mense wat wel latrines bou, bou dit dikwels ver van die huis af. Hierdie kommer lyk anakronisties in die lig van die feit dat bejaardes, kinders en gestremdes dikwels binne die perseel van die huis of kompleks ontlas, terwyl die ontlasting deur die vroue van die huis weggedoen word.
6. Daar is 'n oortuiging dat duur latrines met groot putte of massiewe ondergrondse tenks nie net statussimbole is nie, maar ook beter toilette maak. Latrines met kleiner weekputte, aan die ander kant, word neergesien.
7. Aan die ander kant is latrines wat in Indië bevorder en gebou word, relatief duur in vergelyking met dié in ander ontwikkelende lande, bv. Swachh Bharat-toilette is 12000 INR. Boonop maak mense wat latrines met groter looggate wil hê, die bou daarvan baie duurder en dus onhoudbaar.
8. Baie mense verwerp latrines weens ongegronde kommer oor die leegmaak van putte. Hulle koester die misleide oortuiging dat die deur die regering voorsiene weekgate binne maande eerder as jare sal vul, en hulle wil nie die walglike, moeilike taak van putleegmaak hê nie. Hulle is onbewus daarvan dat meganiese leegmaak van putte onprakties is - putte moet slegs leeggemaak word wanneer die ontlasting kompak word. Bekostigbare latrines word dikwels ver gebou van waar rioolvragmotors toegang daartoe het - vragmotors self is duur om te huur. Daarom word weekgate met die hand leeggemaak.
9. Landelike Indiërs beskou putleegmaak as 'n probleem as gevolg van onaantasbaarheid. Die handmatige aanraking van ontlasting word as die mees vernederende van alle take beskou, en die onus om hierdie taak uit te voer word op Dalits geplaas; en omdat hulle hierdeur 'ritueel besoedel' word, word hulle sistematies onderdruk en uitgestoot.
10. Vorige en huidige landelike sanitasieprogramme het 'n kortsigtige siening wat staatmaak op die bou van die maksimum aantal toilette sonder om die plaaslike etos oor sanitasie en netheid in ag te neem, en die rede waarom landelike mense tot dusver die praktyk van oop ontlasting voortgesit het.

'n Etnografiese studie in 2024 wat in Uttar Pradesh en Bihar gedoen is, het bevind dat selfs wanneer toilette in landelike huise gebou word, byna 30% ongebruik bly as gevolg van hierdie diepgewortelde kulturele taboes. Huishoudings verkies om oop velde te gebruik eerder as puttoilette, aangesien hulle glo dat dit suiwerheid in hul leefruimtes verseker.

Een oplossing vir beter sanitasie in Indië sou wees dat die regering landelike sanitasie-inisiatiewe begin verbind met 'n poging om handmatige aasopruiming uit te skakel.

Die regering kan begin fokus op die Wet teen Handmatige Aasopruiming , vrae opper oor die haalbaarheid van droë toilette en die menseregteskendings, beide kaste- en gesondheidsgebaseerd, om mense te vra om menslike afval met die hand te verwyder.

Die gesondheidsgevare van oop ontlasting moet beklemtoon word, en eeue-oue, argaïese oortuigings oor sanitasie en liggaamlike afval moet uitgeskakel word deur middel van bewustmakingsprogramme wat op landelike gehore gemik is.

Die pad vorentoe

Kulturele houdings teenoor sanitasie is diepgewortel, maar volgehoue ​​gedragsveranderingsinisiatiewe en innoverende sanitasie-oplossings kan help om hierdie uitdagings te oorkom.

Biotoilette bied byvoorbeeld 'n meer kultureel aanvaarbare en volhoubare alternatief, aangesien hulle minimale onderhoud benodig, handmatige aasopruiming uitskakel en ontwerp kan word op 'n manier wat ooreenstem met plaaslike tradisies.

Indië se sanitasie-revolusie moet verder as infrastruktuur strek—dit vereis geteikende sosiale intervensies, onderwys en voortdurende betrokkenheid by landelike gemeenskappe om diepgewortelde oortuigings te transformeer.

Skoonmaakgeriewe begin met reukvrye badkamers – kyk hoe 'n hospitaal in Mumbai badkamerreuke by die bron uitgeskakel het.

Kwelvrae (FAQs)

Waarom het Indië swak sanitasie?

Twee probleme oorvleuel. Baie toilette wat onder regeringskemas gebou is, het nie lopende water, elektrisiteit of rioolverbindings nie, dus is hulle nie volhoubaar nie. Kulturele en kaste-oortuigings speel ook 'n rol: sommige mense beskou latrines as ritueel onrein, oop ontlasting word in sommige landelike gebiede as gesond beskou, en die stigma van handmatige aasmaak beteken dat min mense puttoilette wil leegmaak.

Het sanitasie in Indië verbeter?

Ja. Teen die fiskale jaar 2024 het alle distrikte in Indië hul teikens vir oop ontlastingvrye behandeling bereik, 'n groot verbetering sedert 2016. Daar bly egter gapings: ongeveer een uit elke vier landelike huishoudings het steeds nie toegang tot 'n toilet nie, en sosiale stigma verhoed sommige gesinne om toilette te gebruik, selfs waar hulle bestaan.