Augustus 21, 2018
Landbou
Kan die plaas-tot-tafel-beweging die voedselbehoeftes van die toekoms verseker?
Op sy eenvoudigste manier is die plaas-tot-tafel-beweging 'n stelsel wat daarop gemik is om die afstand wat die kos op 'n tafel aflê om dit te bereik, te verminder.
Die beweging het sy oorsprong in die toenemende bewustheid oor die slaggate van verwerkte voedselstelsels, waar voedsel, om die lang lewensduur te verhoog, verwerk en swaar met preserveermiddels gepomp word om 'n langer rakleeftyd te verseker en dit in staat te stel om oor groot afstande na markte ver, ver weg vervoer te word.
Die mees voor die hand liggende gevaar is dat voedsel wat so onbeskadig kan bly, waarskynlik al die natuurlik voorkomende, organiese voedingstowwe kortkom wat dit goed maak vir verbruik en gesondheid.
Sonder dit is hoogs verwerkte voedsel laag in voedingstowwe en hoog in kalorieë.
Plaas-tot-tafel-metodes impliseer letterlik 'n vinnige lewensiklus en meer betrokke voedselvoorbereiding, en maak dus sterk staat op die aanmoediging van voedselsentrums, restaurante en tuiskokke om óf hul eie produkte te kweek óf staat te maak op plaaslik gekweekte en verkrygde produkte om 'n beter verband met die kos en waar dit vandaan kom, te hê.
Dit vereis natuurlik meer betrokkenheid van die verbruiker se kant om 'n bron te vind vir wat benodig word en 'n mate van verandering in eetgewoontes en leefstyl teweeg te bring om binne die raamwerk te bly van wat plaaslik moontlik is om te kweek.
Die klem is dus op baie gemeenskapsaksie. En hier is wat dit onderskei van 'n grootskaalse, ekonomies gedrewe voedselplan.
Volgens hierdie Rutgers-navorsingsartikel is "'n Gemeenskapsvoedselstelsel 'n voedselstelsel waarin voedselproduksie, -verwerking, -verspreiding en -verbruik geïntegreer word om die omgewings-, ekonomiese, sosiale en voedingsgesondheid van 'n spesifieke plek te verbeter."
En vir 'n stelsel soos hierdie om te floreer, is volhoubaarheid – ekonomies, omgewings- en sosiaal – noodsaaklik.
Die artikel lys ook vier hoofbeginsels wat 'n volhoubare voedselstelsel soos hierdie rig:
- Voedselsekuriteit: Tradisioneel kyk voedselsekerheid na die voedselbehoeftes van individue en huishoudings, terwyl gemeenskapsvoedselsekerheid verder gaan as die vereistes van 'n gemeenskap in die algemeen, veral insluitend lae-inkomste huishoudings.
- Nabyheid: Die afstand tussen verskeie komponente in 'n gemeenskapsvoedselstelsel is korter as in 'n globale voedselstelsel, wat die moontlikheid van volhoubare verhoudings tussen produsente en verbruikers verhoog.
- Selfstandigheid: Die mate waarin 'n gemeenskap in staat is om in sy voedselbehoeftes te voorsien, bepaal die sukses of waarskynlikheid van volhoubaarheid van die stelsel. 'n Gemeenskapsvoedselstelsel streef na verhoogde selfversorging, waar die meeste voedsel binne 'n gedefinieerde grens geproduseer, verwerk, bemark en verbruik word.
- volhoubaarheid: Uiteindelik sal die vind en nakoming van landbou- en ander praktyke wat nie die vermoë van toekomstige geslagte om in hul voedselbehoeftes te voorsien, in gevaar stel nie, die volhoubaarheid en dus die nut en sukses van 'n voedselstelsel bepaal.. 'n Voedselstelsel wat nie byvoorbeeld die impak daarvan op die omgewing, etiese behandeling van die grond, mense wat daarop werk en diere wat binne die stelsel gebruik word, in ag neem nie, of een wat uitsluitlik op winsgewendheid gefokus is, ten koste van grootskaalse ontwikkeling, sal nie op die lange duur volhoubaar wees nie.
Logies sou dit dus sin maak om die huidige gebruik van nie-hernubare insette by elke stap in ons voedselstelsel te ondersoek en dit te verminder of heeltemal te vervang met insette wat hernubaar, volhoubaar en gebalanseerd is.
Die voordele van 'n gesonde, plaas-tot-tafel-stelsel is baie.
Afgesien van gesonder produkte vir verbruikers, verseker dit ook 'n gesonde landboustelsel, die grond, die vee en 'n gesonder werksomgewing vir al die hande wat daarin werk.
Die waarheid is dat die voeding van 'n groeiende wêreldbevolking 'n voortdurende uitdaging is waarmee ons te kampe het.
Die goeie nuus is dat ons die antwoorde het om dit te doen op 'n manier wat landboustrategieë wat op gesondheid en volhoubaarheid fokus, aanneem sonder om ons reeds brose ekosisteme nadelig te beïnvloed.
Ons tegnologieë en toepassings is daarop gemik om mikrobiome te verbeter om grondmikrobiologie te herstel en te koester.
Dit help nie net gewasse om 'n goeie begin te kry, voedingstowwe te beveilig en plae af te weer nie, maar dra ook 'n lang pad om die gesondheid van die stelsel op die lange duur te verseker.
Ons oplossings spruit uit die geheime van die natuur en help boere om produktiwiteit op 'n ekologiese en volhoubare manier te verhoog wat skaars hulpbronne vir toekomstige geslagte beskerm.
Onlangse blogs
