'n Kykie na die geskiedenis van afvalwaterbehandeling

Sanitasiegeriewe, toilette en behandelingsoplossings help om die hoogs giftige stowwe wat in afvalwater voorkom, te behandel.

Dit verhoed verder dat dit kosbare waterbronne bereik wat deur mense sowel as ander lewende wesens verbruik word.

Die afvalwaterbehandelingsproses wat vandag gebruik word, het egter oor baie duisende jare ontwikkel.

Daar was 'n tyd in die menslike geskiedenis toe alles, saam met afval, holisties behandel is.

Dit was deel van die proses of meganisme wat deur die natuur intiem met mekaar verbind was.

Soos die jare verbygegaan het, het mense die aarde bevolk, produksie- en kommersiële prosesse het vorm aangeneem, en die hantering van 'n groot hoeveelheid afval het belangrik geword.

Teen 2022 word ongeveer 40% van huishoudelike afvalwater sonder veilige behandeling gestort, wat beduidende leemtes in globale afvalwaterbestuur uitlig.

Die wêreldwye water- en afvalwaterbehandelingsbedryf sal na verwagting groei van $323 miljard in 2023 tot $536 miljard teen 2030, wat 'n saamgestelde jaarlikse groeikoers van 7.5% weerspieël.

In die Verenigde State word verwag dat die waterbehandelingsbedryf tussen 2025 en 2030 beduidende veranderinge sal ondergaan, gedryf deur strenger regulasies, tegnologiese vooruitgang, volhoubaarheidsinisiatiewe en infrastruktuuropgraderings.

'n Sanitasiefasiliteit is omstreeks 4000 v.C. in Babilon ontdek.

Kleipype, septiese gate en die gebruik van water het gedurende hierdie tydperk algemeen geword.

Verder beweeg ons, omstreeks 3000 v.C., in die stad Mohenjo-Daro, waar die eerste geboue met toilette gevind is.

Die water wat vir was en bad gebruik is, is deur kanale gelei en aan 'n rioolstelsel gekoppel.

Hierdie rioolafvalwater is opgevang en in die Indusrivier gestort.

Sistematiese storting van afvalwater in riviere is egter nog nie gesien nie.

Toe kom daar 'n sprong in die ontwikkeling van rioolstelsels in die Romeinse Ryk.

Daar word waargeneem dat higiëne prominent geword het, en baie fokus is aan hierdie aspek gegee.

Cloaca Maxima in Rome is een van die vroegste rioolstelsels wat gebou is om afvalwater te versamel.

Ook gedurende hierdie tydperk moes alle huishoudings volgens die bevel aan die rioolstelsel koppel.

Die kanaal het 'n breedte van 3.2 m en 'n hoogte van tot 4.2 m.

Watervoorsiening en -ontlading het gedurende hierdie era fundamenteel geword vir verskeie stede.

Tog het die behoefte aan behandelings- of ontsmettingsoplossings afwesig gebly.

In die Middeleeue het mense die vooruitgang wat tydens die Romeinse era gemaak is, heeltemal verwerp, en dit het baie probleme vir die lande in Europa veroorsaak.

Die sanitasie het 'n hoofpyn geword, en swak fasiliteite en wegdoeningsprosesse het die openbare gesondheid bedreig.

Uiteindelik het dit gelei tot epidemies soos cholera en teelaarde vir rotte, wat 25% van die bevolking van Europa gedood het.

Teen die 19de eeu het die Industriële Revolusie gelei tot die uitgebreide gebruik van chemikalieë vir verskeie prosesse.

Die hoeveelheid water wat in die proses gebruik is, was enorm, en baie het dit as 'n tragedie vir die omgewing beskou, aangesien water so ekstensief in die Aarde se geskiedenis gebruik is soos nog nooit tevore nie.

Die afvalwater van produksieaanlegte het drinkwaterputte besoedel weens swak infrastruktuur en siektes veroorsaak.

• Lees ook: Groen Afvalwaterbehandeling

Met vooruitgang in mikrobiologie en die uitvinding van die mikroskoop deur Antoni van Leeuwenhoek, het baie dokters soos John Snow, Robert Koch en Louis Pasture uitgevind dat die skadelike bakterieë in die afvalwater die dodelike siekte cholera en ander siektes veroorsaak het.

Die owerhede, hoofsaaklik in die Verenigde Koninkryk en die VSA, het die behoefte aan afvalwaterbehandeling begin verstaan, en die verwydering van ongewenste besoedelstowwe is 'n moet voordat dit in die omgewing vrygestel word.

Dus is verskeie studies onderneem en metodes ontwikkel om afvalwater te behandel.

Strenger wette is aangeneem vir beter afvalverwyderingspraktyke.

Geleidelik het huishoudings, nywerhede, kantore en instellings goed gestruktureerde sanitasiestelsels begin hê wat die afvalwater deur ondergrondse pype na die afvalwaterbehandelingsaanlegte vervoer.

Die proses het hoofsaaklik drie stadiums bevat, naamlik Primêre Behandeling, Sekondêre Behandeling en Tersiêre Behandeling, en dit bestaan ​​steeds.

• In die primêre behandeling word groot voorwerpe en vaste stowwe met behulp van filters gekeur en verwyder.
• In die sekondêre behandeling word meer vaste deeltjies en organiese materiaal wat in die afvalwater teenwoordig is, met behulp van biologiese behandeling verwyder. Die skadelike bakterieë word in hierdie stadium verwyder, en dit is gedurende hierdie proses dat 85 – 90 persent van die besoedelingstowwe suksesvol verwyder word.
• In die tersiêre proses vind ontsmetting of chlorinering plaas om die afvalwater goed genoeg te maak om vrygestel of hergebruik te word.

Soos voorheen genoem, is die sekondêre behandeling van afvalwater 'n belangrike deel van die proses.

Dit was in 1914 dat 'n groot deurbraak deur Edward Arden en William Locket gemaak is, wat die geaktiveerde slykproses ontdek het, wat 'n biologiese vorm van behandeling is wat vandag nog algemeen voorkom.

In die geaktiveerde slykproses word die riool in 'n tenk belug om die biologiese vaste stowwe en die biochemiese suurstofaanvraag – BOD – te verwyder.

Dit verhoog die aërobiese bakterieëkonsentrasie deur die sedimentasieproses.

Dit is verder geïmproviseer en in 'n deurlopende proses omskep, en daarna is die eerste tegnies-skaal geaktiveerde slykaanleg in 1920 in Sheffield, Verenigde Koninkryk, gebou.

'n Paar jaar later, in 1926, is die eerste grootskaalse aanleg in Duitsland gebou.

Die hoofonderdele van 'n geaktiveerde slykstelsel is die primêre verhelderaar , belugtingstenk en sekondêre verhelderaar.

Sedert die 1920's is baie soorte aktiewe slykreaktore gebruik.

Met moderne innovasies en komplekse prosesse betrokke by nywerhede, sowel as nuwe chemikalieë wat in huishoudings gebruik word, was dit belangrik om stelsels te ontwikkel wat kragtig is en die afvalwater behandel volgens die standaarde wat deur regeringsowerhede op verskillende plekke gestel is.

Die gewilde is propvloei-, volledige meng- en volgordebepalingsreaktore, volledige meng-geaktiveerde slyk – CMAS, en Volgordebepalingsbatchreaktor – SBR.

Met vooruitgang in wetenskap, tegnologie, elektronika en toetsprosedures, is daar gevind dat daar 'n dringende behoefte is om stikstof- en fosforinhoud uit afvalwater te verwyder, en die nuutste ontwikkelings is daarop gemik om hierdie doel te bereik.

Daarom, terwyl die geaktiveerde slykproses dieselfde bly, is daar 'n onmiddellike behoefte aan beter oplossings vir die afvalwaterbehandelingsprobleem.

Chemies gefokusde oplossings is nie gewild nie, want dit is skadelik vir die omgewing en die werkers wat in rioolsuiweringsaanlegte werk.

Biologiese oplossings wat veilig en omgewingsvriendelik is, kan die beste alternatief wees en produktiwiteit in afvalverwerkingsaanlegte verhoog.

Organic Biotech se Cleanmaxx STP is 'n gevorderde formulering van mikrobes wat aanpasbaar en aggressief is en spesifiek vir STP's ontwerp is.

Dit help met die vermindering van ongeveer 95% ammoniakstikstof en 85% verwydering van BOD in die behandelingsaanlegte.

Dit is 'n veilige en natuurlike oplossing wat 'n deurslaggewende faktor in die toekoms van die afvalwaterbehandelingsproses sal wees.

Lees ook:

• https://organicabiotech.com/wastewater-treatment-that-works-every-time/
• https://organicabiotech.com/what-is-biological-wastewater-treatment-and-how-effective-it-is/
• https://organicabiotech.com/why-innovative-wastewater-treatment-solutions-are-urgently-needed-in-india/
• https://organicabiotech.com/how-microbes-improve-aerobic-wastewater-treatment-efficiency/